Blog-post

Ga terug naar de blog-items

Zwangerschapskwalen

Obstipatie, pijn in de rug, misselijk, opgezwollen voeten en enkels, hoofdpijn…tja, fijn was het niet. Als die zwangerschapskwalen! Ook was ik ineens vegetarisch. Ik hoorde wel eens verhalen van andere zwangere vrouwen dat hun partner middenin de nacht ineens een kroket had moeten halen, omdat ze daar zo ontzettend veel zin in hadden dat ze het NU moesten hebben.

Ik had eigenlijk nergens zin in. Ook een zwangerschapskwaal? Nu beperkte zich dat niet alleen tot eten. Ik had sowieso nergens echt zin in. Niet dat ik nog zo lusteloos was, als in het begin, maar ik vond eigenlijk alles best. Als GL vroeg of ik een film wilde kijken, vond ik dat prima. Vroeg hij of ik het nieuws wilde zien, was dat ook goed.


Tour de France
Voor GL brak dus een heerlijke periode aan. Hij kon doen wat hij wilde. Zullen we naar de stad gaan? Ook goed. Zullen we naar de bioscoop gaan en een keiharde actiefilm gaan kijken? Sure. Zullen we de Tour de France kijken? Mij best. Waardoor hij overigens het misplaatste idee van kreeg dat ik het daadwerkelijk leuk vond. Voor mijn dertigste verjaardag, je weet wel: een mijlpaal, kreeg ik het boek Het Laatste Geel van Mart Smeets. Eh…bedankt? Alleen als hij voorstelde naar een restaurant te gaan, kreeg hij resoluut NEE te horen. Ik had er absoluut geen zin in om a) te eten, b) op een kaart alleen VIEZE vegetarische gerechten te zien staan (waarom moet het ALTIJD met aubergine zijn?) en c) eh…. nou ja, gewoon… eh… weet geen reden meer.


Heet
Mijn baby was me overigens ook erg warm aan het houden. Mijn handen en voeten gloeiden de hele dag. Ik begon de zomer een beetje te haten. Werd het alvast maar min tien graden Celsius, dan zou ik het vast minder warm hebben! En toen het eenmaal winter was, had ik geen jas nodig. Ik dampte als ik buiten kwam. Zo heet had ik het. Daarnaast kreeg ik last van maagzuur, maar gelukkig hielp melk drinken wel. Tegen het einde van de zwangerschap kreeg ik al maagzuur als ik een slokje water nam. En het ’s nachts plassen begon. Ik kon er elke nacht wel twee keer uit en soms nog vaker. Omdat ik al zo’n opgezwollen voeten had, deed het pijn als ik uit bed stapte.


Hyperventilatie
Mijn voetzolen waren ook negen maanden lang vuurrood. Ik ging in mum van tijd van maat 36 naar maat 37. En dan nog kon ik op het laatst ook die maat niet meer aan. Als ik naar mijn uitgebreide schoenenkast keek, kreeg ik natuurlijk lichtelijke hyperventilatie. Vooral toen veel vrouwen me lieten weten dat ze nooit hun oude schoenmaat weer teruggekregen hadden. Oké. Fijn. Top. Super. Leuk. BOEHOE! Gelukkig duurt zwanger zijn negen maanden. En de zwangerschapskwalen dus ook. Dat is toch best te overzien?

Deel deze blog-post