Blog-post

Ga terug naar de blog-items

Zwanger en misselijk

Tijdens mijn zwangerschap kreeg ik last van ochtendmisselijkheid. Gelukkig hoefde ik op twee keer na niet over te geven. Ik kon ’s morgens alleen mijn tanden niet meer poetsen. Dan ging ik helemaal over mijn nek. Mijn ontbijt moest er zeker al anderhalf uur inzitten. Ook ging ik haast overgeven als ik de koelkast opendeed. Die geur die daar uitkwam: niet te harden!

Eten ging steeds slechter: al snel lustte ik geen vlees, vis, groenten (op komkommer en paprika na), thee, jus d’orange, pasta, aardappelen en melk meer. Vooral thee maakte me gek. Bleh! Water met een zakje erin! Kon het viezer??


Roze koeken
Gelukkig had ik zelf ook nog etenswaren waar ik van kon genieten: rijst met tzatziki, geroosterd brood met smeerkaas, caprisonne, roze koeken, bananenmilkshake, lollies, chips, fruit, pizza, boterkoek en kwarktaart. En het zou nog veel erger worden! Natuurlijk wist ik dat ik gezond moest leven. Dus ik at geen rauw vlees meer en ik dronk geen alcohol. Een week zonder de frietjes van McDonald’s was echter te veel gevraagd. En dat was best gek, omdat ik eigenlijk helemaal niet van friet hield.


Vegetariër
Na acht weken kon ik überhaupt geen vlees meer zien. De rest van de zwangerschap leefde ik dus als vegetariër. Het positieve daaraan was dat ik wel ineens allerlei nieuwe recepten leerde. Het negatieve daaraan was dat echtgenoot GL zo’n behoefte kreeg aan vlees dat hij ’s nachts wel eens aan me begon te knagen.

Het werd een zoektocht: waar word ik misselijk van en wat kan mijn maag verdragen. Emotioneel bleef ik helaas. Zo was ik behoorlijk fel. Zo vertelde mijn man een keer aan vrienden van ons dat ‘we’ zwanger waren. Ik keek hem verbijsterd aan. ‘Hoezo we? HOEZO WE? Heb JIJ last van opgeblazen darmen? Voel JIJ je een tientonner, terwijl je nog maar twee kilo bent aangekomen? Ben JIJ überhaupt TWEE kilo aangekomen na VIJF weken? WE? Mag jij van alles NIET eten? Heb JIJ cup E? Nee? Dus hoezo zijn WE zwanger?’


Hormonen
Ik kon ook om heel veel dingen janken. GL begreep daar niets van. Toen hij vertelde dat een collega van hem ook zwanger was, barstte ik in tranen uit. GL zat geschokt naar me te kijken. Ik vond het namelijk helemaal niet leuk om te horen dat zij net zo ver was als ik. Dit was mijn eerste zwangerschap en die wilde ik (IK) alleen maar voor mezelf houden. Dit was voor MIJ bijzonder en het zou me aan mijn reet roesten wat andere vrouwen deden. En eh…bovendien zou zij vast veel dunner zwanger zijn dan ik. Brul brul. Als ik aan hem uit probeerde te leggen dat ik last had van hormonen, vond hij dat onzin. Ik had volgens hem alleen maar figuurlijk last van hormonen. Hoe hij dat precies bedoelde, begrijp ik nog steeds niet.

Soms was het wel terecht. Soms mocht ik best even huilen. Vooral toen een vriendin langskwam en vroeg: ‘Hoe ver ben je nu?’ Ik antwoordde dat ik acht weken was. ‘Oh,’ zei ze, ‘toen kreeg ik een miskraam.’ Top.

Deel deze blog-post