eerste-kindje-bevalling-moeder-mama

Ga terug naar de blog-items

Eerste kindje

En ineens was het voorbij. Ineens lag ze in mijn armen. Het was prachtig, overweldigend en liefdevol. Tegelijkertijd was het ook raar, eng en apart. Dit was dus mijn baby. Ons eerste kindje. Ik ben mama. Jouw moeder. Die baby die al die tijd in mijn buik had gezeten. En nu was ze er – na best een tijd bevallen – uit!

Hoe vaak had ik me afgevraagd hoe ze eruit zou zien? Hoe vaak had ik gedroomd over haar uiterlijk? Zou ze blauwe ogen krijgen of bruine, zoals die van mij? Zou ze blond zijn of donker? Zou ze mijn mond hebben of juist die van mijn man? Hoe zouden haar huiltjes klinken en haar eerste lach? En nu hoefde ik het me niet meer af te vragen. Nu was het tijd om het te ervaren.


Trots
Vier weken na de bevalling was ik met G.L. en dochter A1 in de bouwmarkt. Achter me stond een ouder stel. De vrouw keek in de maxicosi en lachte naar me. ‘Is het de eerste?’ vroeg ze zacht. Ik knikte. Ze aaide me over mijn schouder. ‘Ja, de eerste is altijd het heftigste’, zei ze met een wat droevige glimlach. De tranen sprongen in mijn ogen, maar ik knipperde ze natuurlijk haastig weg. Ik was bevallen. Ik hoorde op een roze wolk te zitten, toch? Het voelde voor mij alleen als een roze regenwolk.

Ik vond het eerlijk gezegd best heftig. Voor het eerst mama en de zorg voor je kindje. Vriendinnen van me die al moeder waren geworden, hadden het al gezegd: je kunt je er best een voorstelling van maken, maar niets kan je voorbereiden op het moederschap. En ik was ook echt gelukkig. Blij met die mooie dochter. Trots op mijn man, die de eerste twee weken vrij had genomen om mee te zorgen. Trots op mezelf, dat ik het had volbracht.

Pyjama
Maar toen mijn man weer aan het werk ging en ik er alleen voor stond, merkte ik wel eens dat ik om 17.00 uur nog in mijn pyjama zat. Het was me dan gewoon nog niet gelukt om te douchen. Waarmee ik het zo druk had? Ik zou het niet weten. Ja, natuurlijk met voeden, wassen, luiers verschonen…maar dat duurde toch geen uren allemaal? En toch had ik het hartstikke druk.

Ook voelde ik me enorm verantwoordelijk en daaraan moest ik erg wennen. Ook aan het feit dat ik niet zo maar even weg kon gaan, maar altijd en overal rekening moest houden met mijn dochter. Even koffie drinken bij mijn moeder werd een hele operatie. Luiers, doekjes, extra kleertjes, slabbetjes…nu gaan of na de voeding…en wanneer moest ze dan slapen? En is het wel veilig achterin? De eerste keer dat ik wegging en een half uur moest rijden, was ik bijna op de vluchtstrook gestopt om te kijken of ze nog ademde.


Vertrouwen
Ach, nu weet ik: alles went. Er startte een hele nieuwe fase in mijn leven. En het was al snel alsof mijn dochter er eigenlijk altijd al was geweest. Ik leerde steeds meer op mezelf vertrouwen, wat wonderen deed voor mijn gemoedstoestand. Dat was nu juist het hele grote verschil, toen mijn tweede dochter geboren werd. Bij de eerste moest ik nog moeder worden, bij de tweede was ik dat al. En was er wel die grote roze wolk.

Deel deze blog-post