Blog-post

Ga terug naar de blog-items

Geheim

Ik ben helaas niet gezegend met een emotieloos gezicht. Tot mijn grote spijt is er juist alles op af te lezen. Vooral emoties die je het liefst wilt verbergen.

Bijvoorbeeld: iedereen snapt de grap en mijn gezicht is één groot vraagteken. Of: iemand zegt: ‘Goh, wat zie je er mooi uit,’ en ik probeer een compliment terug te geven, maar kan niks bedenken omdat ik gewoon niet van mening ben dat de andere persoon er goed uit ziet, dan is dat in díe volgorde ook allemaal te zien (beduusde gezichtsuitdrukking, denkrimpel, een blik alsof ik iets heel vies ruik). Het gevolg was dat ik na een beetje gewend te zijn geraakt aan het feit dat ik zwanger was, rondliep als een soort gloeilampje. Rode blos, twinkelende ogen en een gezicht dat op ontploffen stond (vráág dan wat er met me is! Doe dan!).


Met dat dorre haar
Sommige vrouwen vertellen pas met week twaalf dat ze zwanger zijn. Anderen vertellen het eerder, met acht weken ofzo. Ik was 5,5 week zwanger en helaas kon ik niet voorkomen dat ik mensen tegen het lijf liep. Gesprekken gingen dan ongeveer zo:

‘Hé Sophie, hoe is het?’
‘Goed…(nanoseconde stil), ik ben zwanger.’

Al snel wist mijn hele familie het. Mijn moeder wilde natuurlijk ook graag haar vrienden op de hoogte stellen. Ze was tenslotte als één van de weinigen nog géén oma. Maar dat had ik liever niet. Tot een paar dagen later. Toen sprak ik mijn moeder en díe conversatie ging zo:

‘Hé lieverd, ik kwam jouw oom en tante tegen en die vroegen of ze het al tegen andere mensen mochten vertellen.’
‘Nou mam, dat heb ik liever niet.’
‘Want?’
‘Ik wil gewoon niet dat echt iedereen het al weet.’
‘Tja, schat, dan moet je ook niet naar de boekhandel in ons dorp gaan, waar je al sinds het jaar nul vaste klant bent en waar ze weten dat wat jij koopt nóóit een cadeautje is en ze dus ook niet meer vragen of ze het in moeten pakken. Dan moet je daar dus niet vijf boeken over zwangerschap gaan kopen, plus nog een boekje voor de aanstaande opa en oma en dat wél in laten pakken.’
‘Ja maar, ik heb het afgerekend bij die vrouw die mij niet zo goed kent.’
‘Wie dan?’
‘Ja, zij met dat nietszeggende gezicht en dat dorre haar.’
‘Oh, zij. ‘
‘Ja.’
‘Dan nog.’
‘Oh.’
‘Dus ik heb maar tegen je oom en tante gezegd dat ze het mogen vertellen.’
‘Oh… Oké.’

Gatverdamme!
Mijn oma, die van inmiddels 94, bleef er bijna in toen ik het haar vertelde. ‘Och Sophie toch, och Sophie toch (en zo ging het nog een half uur door), wat fijn!’ Mijn andere oma, tien jaar jonger en nog zo snel als een kieviet, riep blij uit: ‘Dan word ik oma!’ Wat ik meteen moest rectificeren uiteraard. Met schrik in haar stem reageerde ze: ‘Overgrootoma? Gatverdamme! Dán ben ik pas een oud wijf!’ Maar volgens mij was ze toch wel blij.

Deel deze blog-post