Blog-post

Ga terug naar de blog-items

Kinderwens

Je hebt van die vrouwen (en daarvan zijn er heel veel), die vanaf het moment dat ze zelf uit de baarmoeder zijn gekomen, weten dat ze moeder willen worden. Zo’n vrouw was ik niet. Ik had niks met kinderen. Kan me dus ook niet herinneren ooit vadertje en moedertje te hebben gespeeld. Meestal was ik juffrouw en gaf ik al mijn teddyberen straf, omdat ze hun huiswerk niet af hadden.

Ik snapte kinderen niet, begreep hun taal niet en maakte altijd grapjes waardoor ze heel hard moesten huilen. Toen ik als zestienjarige als caissière werkte en er af en toe ook baby’s in winkelwagens voorbij mijn band kwamen die vrolijk tegen me brabbelden, vroeg ik meestal: ‘Wat zei je?’ Wat me op verwarde blikken van de ouders kwam te staan. Het arme kind kon net rechtop in het winkelwagentje zitten.


Baby’s en honden
Er wordt door sommige vrouwen verondersteld dat andere vrouwen, simpelweg omdat ze ook vrouwen zijn, wel overweg kunnen met hun kroost. Op verjaardagen werden dus weleens kinderen bij me op schoot gedropt, omdat mama even geen zin had. Het kind en ik keken elkaar dan wat ongelukkig aan, voordat eerstgenoemde het op een krijsen zet en laatstgenoemde eigenlijk ook.

Mijn moeder kent dat niet. Die weet precies hoe ze met baby’s (en honden) om moet gaan. Die kirt en kroelt dat het een lieve lust is. Ik kan dat (nog steeds) niet. Ik vond kinderen gewoon eng. Die keken me altijd zo doordringend aan. Zo van: ik weet wel dat jij niks met mij kunt en daarom ga ik nu aan je been hangen, zodat je hyperventilatie krijgt.


Mine, mine
Niet dat mijn klapperende eierstokken daar een boodschap aan hadden. Mijn lichaam wilde bevrucht worden. Dus terwijl ik doodsangsten uitstond omdat ik een pasgeboren wurm in de armen gedrukt kreeg met de opmerking: ‘Niet laten vallen hè?’, riepen mijn eierstokken: ‘Mine, mine, mine, mine!’ Daarnaast was ik 29 jaar en stond ik op het punt te trouwen. Mijn man en ik hadden het er al vaak over gehad en vooral hij was voor. Hij is zes jaar ouder en vond het hoog tijd.
Ik twijfelde nog. Niet in de laatste plaats door de opmerkingen van mijn moeder. Die riep al drie jaar dat ze nog lang geen oma hoefde te worden. We moesten volgens haar namelijk zo lang mogelijk genieten. Wat mij de conclusie deed trekken dat kinderen eigenlijk een soort van monsters waren.

Uiteindelijk hakte G.L. (mijn man, oftewel mijn Grote Liefde) de knoop door. Een maand voor onze bruiloft in oktober 2008 slikte ik de laatste pil. En kwam prompt weer in de puberteit. Qua hoofd dan. Ik zat ineens weer helemaal onder de puistjes.


Ovulatietesten
Ja, we zouden ervoor gaan. We hadden een kinderwens. Ik wilde een kindje. Ik wilde een kindje omdat het me zo leuk leek. Ja, ik dacht er inderdaad zo over: ik wilde een kind nemen. En iedereen weet: een kind krijg je. Dus na een half jaar was er nog niks gebeurd. Zes maanden waren we bezig met de eisprong, ovulatietesten, op afspraak seks en elke maand weer die grote teleurstelling. Dus besloten we op vakantie te gaan. Even weg van de drang om kindjes te willen maken, maar gewoon weer genieten van elkaar. En dat had mijn lijf blijkbaar nodig.

Deel deze blog-post