Blog-post

Ga terug naar de blog-items

Dikke buik

Stel je voor hoe ik eruit zag met zeven weken: zie je me met mijn hand op die vetrol drukken? Ik was er echt van overtuigd dat mijn buik ver onder mijn navel zou gaan beginnen met groeien. Ik ging daar als volgt mee om…

Een willekeurige dag uit het eerste trimester op mijn werk. Ik was toen namelijk docent geschiedenis op een middelbare school. GL zat voor zijn Belangrijke Baan weer eens een week in het buitenland en mijn broertje van twaalf jaar jonger was zo lief om een nachtje bij mij te komen logeren. Hij vond het trouwens ‘supervet’ om te horen dat ik zwanger was en hij wilde per se mee naar de eerste echo.


Acht kilo
Toen ik uitlegde dat ik bij die echo eventueel een inwendig onderzoek kon krijgen, als ze met de apparatuur het hartje niet konden horen, trok hij lichtelijk groen weg en bedankte hij voor de eer. Hij was toen 17 jaar, vandaar. Maar goed, ’s morgens was ik klaar om naar het werk te gaan. Ik had een broek met van die zakken aan de zijkant aangetrokken, omdat die als een van de weinige nog wel goed paste. Ik was namelijk zo gelukkig om acht kilo aan te komen vóór mijn zwangerschap. Niks zat meer lekker. Zeker niet met die nu ontstane extra vetrol.


Sportief
Ik had me vrij sportief aangekleed, want dat hoort met zo’n broek, toch? Ik vroeg, lichtelijk onzeker, aan Broertje of een juf dit wel aan kon. Hij bekeek me kritisch en zei: ‘Nou, je lijkt er wel erg zwanger in.’ Hysterisch sprong ik op van de bank en ging mezelf aan alle kanten bekijken. ‘Nou ja, ik weet natuurlijk dat je zwanger bent,’ maakte hij er een grapje van. Opgelucht ging ik naar het werk, waar ik er snel achterkwam dat Broertje die tweede opmerking alleen had gemaakt om mij een beter gevoel te geven.


Vet
Ik liep de docentenkamer binnen, toen een mannelijke collega uitriep: ‘Zo, je begint het al wel te zien hoor!’ Ik haalde diep adem om niet meteen in tranen uit te barsten en sneerde: ‘Nee hoor, dat is geen dikke buik met een baby, alleen maar VET.’ Diezelfde dag kreeg ik (was amper acht weken en had het natuurlijk niet voor me kunnen houden, daarover later meer) meerdere malen te horen dat je nu echt zag dat ik zwanger was. Ik een dikke buik?! Ik begreep er niets van (een aantal maanden later, toen er nog steeds niks ONDER mijn navel groeide en juist heel veel BOVEN mijn navel, viel sowieso het kwartje pas), want daar zat helemaal geen kind. Wist ik veel dat al die organen eerst verschuiven, en dat je daardoor opgeblazen darmen krijgt?! Had ik me zo verheugd op een strakke, mooie, ronde, dikke buik, kwam mijn lichaam hiermee aanzetten! Dat was even een tegenvaller. Ik werd er spontaan nog verdrietiger van. Toen ik daar met de verloskundige over sprak, raadde ze me aan om extra vitamine B te gaan slikken. Daar zou ik me vast beter door voelen. Helaas werd ik er niet slanker van.

Deel deze blog-post